cinedoc-ქუთაისი21

 კაიაო  - ასე მოიხსენიებენ განაში იმ ქალებს, რომლებიც თავზე დადებულ ტვირთს დაატარებენ. დავწერე ქალები და მივხვდი, რომ შეცდომა დავუშვი. კაიაოს ბევრად ადრეულ ასაკში იწყებენ - ბავშვობაში.  ფილმი 8 წლის გოგონაზე მოგვითხრობს, რომელიც 6 წლის ასაკიდან ოჯახს მოწყვეტილია, მტვირთავად მუშაობს და სახლში დაბრუნებაზე ოცნებობს. თავად გამოიმუშავებს საკვების, ბინის ქირის, წყლის თანხას და შემოსავლის დანარჩენ ნაწილს ოჯახისათვის ინახავს.  ბამუნუს ოჯახში აბრუნებენ, მაგრამ მცირე ხნით. მეტი ფულის მოგროვების მოთხოვნით ის ისევ მიემგზავრება სამუშაოდ. მას არასოდეს უვლია სკოლაში და სკოლა ისევ ოცნებად რჩება.  რა ვნახეთ? მცირეწლოვანი ბავშვების შრომა; გენდერული დისკრიმინაცია; აუხდენელი ოცნებები. . . ცრემლი - სიხარულისა და მწუხარების.  საინტერესო დისკუსია გამოგვივიდა. მოსწავლეებმა და მოწვეულმა სტუმრებმა ფილმისგან დატოვებულ ემოციებზე ისაუბრეს.  შევხვდებით ერთ თვეში - ახალი ფილმითა და ახალი ემოციებით. 

       ყველა ახალი გამოცდილება აუცილებლად გულისხმობს წარსულში მიღებული ცოდნის გამოყენებას მცირე დოზით მაინც. როდესაც პროექტში მონაწილეობის მისაღებად ჩვენებების სავარაუდო გეგმის გაწერა დავიწყე, ბატონი ზვიადი მაშინვე მოვიაზრე ერთ-ერთ სტუმრად. დავურეკე და ვთხოვე, პროექტის დამტკიცების შემთხვევაში ყოფილიყო ჩვენი კლუბისა და შესაბამისად, ჩვენი სკოლის სტუმარი. ვინც მას იცნობს, არ გაუკვირდება, თუ ვიტყვი, რომ მაშინვე, უყოყმანოდ დამთანხმდა.  კინომცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი, საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, ამავე უნივერსიტეტის სახელოვნებო მეცნიერებების, მედიისა და მენეჯმენტის ფაკულტეტის დეკანი, ბატონი ზვიად დოლიძე ჩვენი კლუბის წევრებს ქართული დოკუმენტური კინოს ისტორიის შესახებ ესაუბრა. პირველი ქართველი კინოდოკუმენტალისტის, ვასილ ამაშუკელის ქალაქში ვისმენდით მეტად საინტერესო და სასიამოვნო თხრობას ქართველი დოკუმენტალისტების შესახებ. ქართული დოკუმენტური კინო რომ ნამდვილად მდიდარი ტრადიციის მქონეა, ამაში დარწმუნდნენ ჩვენ...

 სამწუხაროდ, ლტოლვილი ბავშვების საკითხი დღეს მთელი სიმძაფრით დადგა. ამიტომაც, როდესაც ჩვენი რიგით მესამე კინოჩვენებისათვის ფილმი უნდა შემერჩია, დიდხანს არ მიფიქრია და ნიდერლანდური „გამარჯობა/სალამი“ შევარჩიე.  ეს ჩვენება/დისკუსია ორი მიზეზით იყო მნიშვნელოვანი და განსაკუთრებული: სკოლაში გვესტუმრნენ ბატონი არჩილ ხეთაგური და ქალბატონი ილეანა სტანკულესკუ და მეორე, ეს იყო ჩვენი პირველი პირისპირ ჩვენება.   ფილმი ვნახეთ, ვიმსჯელეთ მოხალისეობაზე, ლტოლვილი ბავშვების ტრაგიკულ ბედზე და კიდევ ბევრ სხვა საინტერესო საკითხზე. ჩვენებას სკოლის დირექტორი, ქალბატონი რუსუდან ჭეიშვილი ესწრებოდა.  უკვე ნათლად იკვეთება ის დადებითი გავლენა, რასაც სინედოკ-სკოლა ახდენს მოსწავლეებზე. ისინი აღნიშნავენ, რომ მთლიანად შეეცვალათ დამოკიდებულება დოკუმენტური კინოს მიმართ და ინტერესი დღითიდღე იზრდება. 

 დღეს მეორე დისკუსია გვქონდა.  მოზარდების პრობლემები ყველა ქვეყანაში ერთნაირი სიმძაფრით დგას. გარდატეხის ასაკის სირთულეები მთელი ძალით იჩენენ ხოლმე თავს. კონფლიქტები, ემოციური დისბალანსი, „გადაწვა“. . . ეს ყველაფერი მძიმე ტვირთად იქცევა ხოლმე. პრობლემებზე საუბარი მათ დაძლევაში გვეხმარება, მაგრამ ჰყავთ კი მოზარდებს გვერდით ადამიანები, რომლებიც მათ მოუსმენენ? ვნახეთ ფილმი და ვისაუბრეთ პრობლემებზე. მოსწავლეებმა გაიხსენეს ფაქტები თავიანთი ცხოვრებიდან, როდესაც მეგობრები, მშობლები, მასწავლებლები ისმენდნენ მათი პრობლემების შესახებ და რჩევებს აძლევდნენ.  მომდევნო დისკუსია ორშაბათს გვაქვს - უკვე სკოლის კედლებში.

 მესმის, რა თქმა უნდა, რომ პირადმა ტრაგედიებმა არ უნდა შეგვიშალონ ხელი საქმიანობაში, მაგრამ ასე გამოვიდა, მეც დამემართა ასე, ამიტომაც დამიგვიანდა ბლოგის დაწერა ჩვენი კინოჩვენებისა და დისკუსიის შესახებ, მაგრამ ფილმმა ისეთი დაინტერესება გამოიწვია, რომ როცა მოსწავლეებს რეჟისორთან შეხვედრის იდეა მივაწოდე, სიხარულით აიტაცეს.  ვანო დაგვთანხმდა. შეხვედრა გადაგვედო, მაგრამ ყველაფერს ხომ ორი მხარე აქვს: როცა შეხვედრა განმეორებით დაიგეგმა, მოსწავლეებმა ითხოვეს, ჰქონოდათ შესაძლებლობა, მეორედ ენახათ ფილმი. განახლებული ემოციის ხარჯზე დისკუსია ძალიან საინტერესო გამოვიდა. „მასწავლებლები ომში“- ამ დისკურსით ვიმსჯელეთ. რა თქმა უნდა, ჩვენი რეალობიდან გამომდინარე, საკითხი ძალიან საინტერესო და აქტუალური აღმოჩნდა.  კვირის ბოლომდე კიდევ ერთ დისკუსიას ვგეგმავთ.